«បទពាក្យ៩»
ព្រឹកថ្ងៃយប់ឈប់ពុំបានប្រាណកើតចាស់
ឈឺស្លាប់ច្បាស់រះរួចលិចគេចមិនផុត
មេឃរលំភ្នំរលាយធ្លាយរលត់
មិនកំណត់ក្រឹត្យធម្មជាតិឃ្លាតពុំបាន។
ស្អែកហួសទៅនៅបន្ត កទៅមុខ
មិនសាងសុខទុក្ខកើតកើនច្រើនប្រមាណ
ប្រមាថចាស់ច្បាស់កម្សត់ខ្សត់ក្សេមក្សាន្ត
ហាក់ដូចច្រានប្រាណឲ្យខ្ចាត់ព្រាត់កុសល។
មិនដឹងខ្លួនជួនភ្លេចភ្លាំងសាងកំហុស
ប្រព្រឹត្តខុសឈ្មោះពាលាជាសំណល់
លើកម្រាមដប់ខ្ចប់លោហិតគិតកិច្ចកល
ចិត្តពិសពុលខ្វល់សាងកម្មចាំប្រហារ។
កើតមួយជាតិធាតុមួយកោដ្ឋក្រោធឥតន័យ
រស់លើដីអ្វីមិនធ្វើដើរហ៊ឺហា
ក្រេបគ្រឿងញៀនឃ្លានវិលវក់ឈ្លក់ដុល្លារ
ល្បែងស្រីស្រាបាឌីស្កូហ៊ោសប្បាយ។
ខ្លួនភ្លេចភ្លាំងភាំងងងឹតឥតវិជ្ជា
រងវេរាគ្រានេះពិតគិតសោកស្ដាយ
ភ្លេចកំណើតកើតមកអាងសាងអបាយ
ផ្លូវខ្ចាត់ខ្ចាយឆ្ងាយចំណេះចេះមិនបាន។
ភ្នំពេញថ្ងៃទី៨ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១២
No comments:
Post a Comment